Ki diabeł?
Czego chcesz?
Widziałeś, jaki byłem żałosny.
A byłem przewodniczącym Rewolucyjnej Rady Wojskowej!
Świętym bóstwem!
Demonem!
MEKSYK, SIERPIEŃ 1940
Pani kluczyki.
Dziękuję. Miło było poznać.
Chwileczkę.
Co to było?
W tym wieku powinien pan wiedzieć.
Co? Mówię o czym innym...
Widziałem w oknie. Rozmawiał sam ze sobą.
Ma halucynacje? Wariuje?
Tacy jak on nie wariują.
Ale widzą to, czego nie widzimy my, zwykli ludzie.
I wie pan co?
Dziś przez chwilę sądziłam, że ja też...
to widzę.
Pani nieobecność to nie przypadek.
Dzień dobry, Jacson. To znaczy?
To pani zaprosiła tu Fridę.
Żeby namówiła go do wyjazdu. Ale nie chciała im pani przeszkadzać.
Pani nie słucha, ale może posłucha młodej kochanki.
Tylko mu powiedz, a cię zniszczę.
Już rozumiem, za co panią pokochał.
Ze względu na dwuwładzę
Rada Piotrogrodzka uważa za niemożliwe
poparcie jakichkolwiek inicjatyw Rządu Tymczasowego.
Wszystkim organizacjom robotników, żołnierzy i marynarzy
zaleca się usilnie sabotowanie
wszelkich nakazów Rządu Tymczasowego,
a zwłaszcza Aleksandra Kiereńskiego.
Przewodniczący Rady Trocki.
A czy przewodniczący Rady Piotrogrodzkiej Trocki...
PIOTROGRÓD, PAŹDZIERNIK 1917
...umie pisać na maszynie?
Nataszo, wiesz przecież. Nie lubię techniki.
Spodziewamy się kogoś?
Zinaida, Nina. Córeczki!
Dwie młode damy! Nataszo, spójrz, kto przyszedł!
- Dzień dobry. - Lowa, Sierioża. Siostry!
- Cześć. - Cześć.
Saszo. Witaj, przyjaciółko.
Witaj.
Rozbierzcie się.
- Pokażemy wam pokoje. - Chodźmy.
Tędy.
Dzień dobry.
Będziecie mieszkać u mamy?
Tak, to niedaleko. Dwa kwartały.
Możemy się codziennie widywać.
A jak tam dziadek? Pewnie nie chciał was puścić?
Jasne! Groził, że nas zamknie.
Ale nalegałyśmy. Zinka dała mu popalić.
A pewnie. Tu rewolucja, życie aż wre.
A tam tylko owce i kozy. I mielenie mąki, od rana do nocy.
Poza tym... mamę zwolnili ze zsyłki.
Dziadek nie miał wyjścia.
Rodzinne spotkanie.
A ja nigdy nie widziałem dziadka. Możesz...
Chcecie jutro pojeździć samochodem?
- Masz samochód? - Nie swój, służbowy.
Ale po wystąpieniu mogę urządzić wam wycieczkę po mieście.
I zobaczmy, jak otwierają mosty. Zgoda?
- Jasne! - Zobaczymy Pałac Zimowy?
I Zimowy, i Taurydzki, a nawet Peterhof.
Ubierzcie się ciepło. Szkoda, że fontanny wyłączone.
Dosyć gadania. Pieróg gotowy.
Jest i pieróg. Jedzcie, ja idę do pracy.
Lowa, Sierioża, dziewczynki.
Dzień dobry, Frank.
Drzwi były otwarte.
Muszę się umyć.
Szlag.
Ciekawa z ciebie kobieta, Frido.
Z tą swoją wolną miłością...
Z obrazami...
Prymitywizmem, skandalami.
Obsesją na punkcie śmierci.
A wiesz, co mnie najbardziej interesuje?
- Co tu robisz? - Leon się do ciebie przywiązał.
Bzdura. On do nikogo się nie przywiązuje.
Inni zawsze byli dla niego budulcem historii.
Ale nie jesteś zwykłym człowiekiem.
Jesteś kimś znacznie ważniejszym.
Sędzią.
Co tam zobaczyłaś?
Widzisz?
To monarch.
Na wiosnę i latem żyją tylko kilka dni.
Ale tym urodzonym jesienią Bóg daje aż siedem miesięcy życia.
Żeby na zimę odleciały do ciepłych krajów i przedłużyły gatunek.
Zabawne, prawda?
I niesprawiedliwe.
Leon wie, że nie przeżyje zimy.
Ale po co tu przyszłaś?
Prosić cię, żebyś był miłosiernym sędzią.
Do diabła, odbiło ci.
Kiedy życie krótkie, liczą się cielesne przyjemności.
Nawet po stosunku mówisz o śmierci?
Seks i śmierć mają dużo wspólnego. Chcesz?
Nie, nie lubię odurzać mózgu.
To nie dla mózgu, Frank, ale dla złagodzenia bólu.
Was, artystów, wszystko boli.
W wieku 18 lat miałam wypadek. Mój autobus zderzył się z tramwajem.
Nogę miałam złamaną w 11 miejscach.
Złamane żebra, obojczyk i kręgosłup w trzech miejscach.
I nadziałam się na poręcz autobusu jak kurczak na rożen.
Wyszła tu, gruchocząc całą miednicę.
Głupie, co nie? Stracić dziewictwo z autobusową poręczą.
To nie zabawa, Frank.
Mam 33 lata, a przez pół życia odczuwam ból.
Fizyczny.
I nie będę miała dzieci.
- Opowiedz mi o Trockim. - Po co?
Sam możesz go wypytywać.
Prosiłaś, żebym był miłosiernym sędzią.
Sędzia ma prawo przesłuchać świadków.
Dobrze.
Co chcesz wiedzieć?
- Jak zostaliśmy kochankami? - Nie, to mnie nie interesuje.
Opowiedz o jego dzieciach. Naprawdę ich nie kochał?
Nigdy nie był dobrym ojcem.
Ale martwił się o dzieci.
Przynajmniej jego ludzka połowa.
Nie do wiary. Tyle osób przyszło słuchać taty.
Pamiętasz koncert Szalapina?
Tam chyba było mniej ludzi.
Głupia jesteś, Nina. Kim jest Szalapin? Śpiewakiem.
A to rewolucja!
Fiedia, spójrz, jakie dziewczyny.
Towarzyszu, podpiszcie rozkaz wydania broni robotnikom.
Kiereński zabronił i jeszcze kazał nas rozbrajać!
Co to znaczy? Chce dać całą broń kozakom!
Do diabła z dwuwładzą! Lenina brakuje!
Woli się bezpiecznie ukrywać i pisać listy.
Co? A słyszeliśmy, że jest za granicą.
Towarzysz Koba mógłby powiedzieć,
gdzie ukrywa się towarzysz Lenin.
Tato!
- Jesteśmy! - Tutaj!
Dziewczynki! I jak rewolucja? Nie boicie się?
Czego mamy się bać, skoro jest z nami sam towarzysz Trocki?
Pojedziemy samochodem?
Jasne, obiecałem.
Spóźnimy się.
Zaczekajcie. Przejedziemy się po wystąpieniu.
Dobrze.
Kto rządzi umysłami, rządzi światem.
Dziś naszymi umysłami rządzi Rewolucja.
Już niedługo.
Bracia, siostry, jeszcze chwila, a świat zmieni się na zawsze!
Ale co w tej chwili widzą masy robotnicze?
Widzą przede wszystkim pełną dezorganizację państwa
oraz niekończącą się grabież przez kapitalistów.
I w tej sytuacji każdy robotnik
ma pełne prawo zapytać sam siebie:
skoro rozpad kraju nie ustaje, skoro kapitaliści wciąż nas grabią,
to czemu mam milczeć?
Zażądam, ile się da, i wezmę, ile się da.
To nieunikniony rezultat tej sytuacji.
Ale czy to takiego rezultatu chcieliśmy?
- Nie! - Precz w władzą!
Nażarli się już! Dosyć!
Wierzcie mi,
tego dnia, tej godziny,
kiedy w kraju nastanie taka władza,
w której każdy robotnik ujrzy wyraz swojej woli,
powie: „Tak. Taka władza mnie nie oszuka, nie okradnie”.
I tego dnia, tej godziny,
na świecie pojawi się nowe państwo.
Państwo Sprawiedliwości.
Niestety, w ruchu rewolucyjnym wciąż są osoby przypadkowe,
miernoty,
rozwiązujące za jej pomocą osobiste, błahe cele.
Mówią nam: „Jeszcze nie czas”.
Mówią: „Wszystko samo się wydarzy”.
Odpowiadam: „Nie”.
Mówię: „Teraz albo nigdy”.
Precz z Kiereńskim!
Trocki, bracie, napij się z nami!
- Dziękuję. - Tato!
Nie podpiszę tego. Niech sam załatwia swoje sprawy.
Żadnych rozmów z Kiereńskim.
Ładna przemowa, towarzyszu Trocki. Zapamiętałem.
Nie mam czasu z wami rozmawiać, Koba.
- Czekają na mnie. - A z Leninem?
Nie bójcie się, towarzyszu Trocki.
To osobista gwardia towarzysza Lenina.
Po co ta szpiegowska tandeta, Koba? Gdzie Władimir Iljicz?
Jedziemy.
Pali się!
Gdzie tata? Jak mógł o nas zapomnieć?
Nie płacz. Wróci, wiem to.
Nina! Nina!
Brawo. Maskarada, gwardia osobista.
Naczytałeś się tych nowomodnych powieści szpiegowskich.
Niepotrzebna ironia, Trocki.
To ty zrobiłeś wszystko, żebym musiał uciekać,
a sam po cichu przejąłeś władzę w mojej partii.
- To nie twoja partia. - Tak?
Ciekawe. Czyja? Już nie twoja?
To partia ludu pracującego.
Nina! Stój! Nina!
Nina! Nina! Nie!
Nina! Nina!
Pomyślałeś, co potem?
- Potem? - Potem.
Pomyśl, rewolucja się dokonała. Władzę przejęli bolszewicy.
W kraju zamęt, wojna domowa nieunikniona.
Nie boję się tego.
Tak, tak. Wiem.
Ale kiedy euforia po rewolucji minie,
to jak długo bogobojni Rosjanie ścierpią żyda u władzy?
Trocki, masz dwa wyjścia.
Albo pójdziesz ze mną, albo precz.
Kompromisu nie będzie.
Wykaż się rozwagą.
Potem dostaniesz coś do roboty.
Będziesz drugą osobą w partii.
Przemyśl to.
A jeśli się nie zgodzę?
Zwyczajnie cię zmiotą, jak Kiereńskiego.
Nikt nie da za twoje życie złamanego grosza.
Wiesz co? Przemyślałem to.
Idźcie do diabła, towarzyszu Lenin.
Zinaida? Coś się stało?
Chciałam spytać, czy choć raz o nas pamiętałeś?
Przepraszam...
Teraz taka chwila...
- Tyle się dzieje... - Nie odpowiedziałeś.
Odbyłem bardzo ważną rozmowę.
Co? Rozmowę?
Kiedy ty odbywałeś ważną rozmowę, Niny omal nie stratowali.
- Do widzenia. - Frank, pamiętasz?
Bądź delikatny. Proszę.
Postaram się.
Dzień dobry, towarzyszu Trocki.
Wiesz, co czuje ojciec, który traci dzieci?
Zmienia się...
w zwierzę.
Które potrafi tylko wyć do księżyca.
Potem, stopniowo,
zwierzę go opuszcza, a powraca człowiek.
Tylko że... pusty w środku.
Mimo to wciąż myślący.
A to jest najgorsze, ponieważ...
kiedy nie ma myśli, tylko wyjesz.
To prostsze.
A tak są... Pojawiają się.
Obsesyjne, zabójcze myśli.
Po co się rodzili, skoro odeszli przede mną?
W jakim celu? Tak po prostu? Nie może tak być...
To zżera od środka.
Dźwięczy w głowie przez całą dobę.
Jak szafa grająca, która nagle się psuje.
I w kółko puszcza tę samą piosenkę.
I nie można jej wyłączyć.
Cały czas jedna i ta sama melodia. Jedna i ta sama.
Chciałem pana znienawidzić.
Ale nie odczuwam nienawiści.
Tylko żal.
Nigdy nie miałeś dzieci.
Nawet nie wiesz, o czym mówię.
Pieprzony moralista. Żal...
- Chciałem tylko... - Chcesz żałować?
Żałuj Sylvii.
Biedaczka czeka, aż się jej oświadczysz.
A ty wolisz sypiać z Fridą.
Co? Myślałeś, że nie wiem?
Frida powiedziała mi, że chce zjeść z tobą śniadanie.
A uwierz mi, doskonale wiem, co znaczy „śniadanie z Fridą”.
Ma pan rację, nie mam dzieci. I być może nie będę miał.
Ale wiem, że nie ma nic gorszego,
niż dzieci cierpiące przez ojca, który uważa się za mesjasza.
I owszem, żal mi pana.
Żal to wszystko, co panu zostało u kresu dni.
- Nie dotykaj mnie! - Czemu taki jesteś?
Daruj. Ten wywiad doprowadza mnie do obłędu.
Nie odwiedzasz mnie.
Już nie pamiętam, kiedy spaliśmy ze sobą.
Nie jestem sobą, to diabeł wcielony.
Z każdym dniem wysysa ze mnie duszę. Już nie sypiam.
Biorę pigułki, a i tak nie sypiam.
Nie poznaję cię. Zmieniłeś się.
Boję się ciebie. Jedźmy do mnie. Jedźmy!
- Nie mogę. Sylvio, nie... - Chodź.
Muszę dokończyć to zadanie!
Może lepiej powiedzieć jej o tobie i Fridzie?
Przecież nie kochasz Sylvii.
A to dobry powód, żeby pozbyć się balastu.
Powiedzcie lepiej o swoim balaście,
towarzyszu Trocki.
Czemu wypuścił pan władzę z rąk?
Skąd takie przypuszczenie?
Niczego nie wypuściłem.
25 PAŹDZIERNIKA 1917
ADMIRALICJA
TELEGRAF, DWORZEC FIŃSKI
REDAKCJA ROBOCZEJ DROGI
ELEKTROWNIA
PAŁAC ZIMOWY
Towarzyszu Trocki, dzwonił Kamieniew. Zbieracie tu wszystkich?
Tak. Zrobimy to dziś.
Co takiego?
Rewolucję.
GRIGORIJ ZINOWJEW, REWOLUCJONISTA
Lenin mówił o 27., a dziś dopiero 25.
Zrobimy to dziś. Zbierzcie marynarzy.
Mam złe wieści, to hiszpanka.
Nowy, niezbadany wirus. Śmiertelność wynosi 20%.
Tak nie można.
LEW KAMIENIEW
Jesteście przewodniczącym rady.
Nie możecie kazać nam wybierać między sobą a Leninem.
Lenin.
A gdzie ten wasz Lenin?
Gdzie on jest?
Niech to diabli. Nie ma.
Nie ma go. Fikcja. Tylko listy w rękach Gruzina.
To cały wasz Lenin. A wy ślepo za nim podążacie.
Natalio, kiedy przyjedzie tata?
Nie wiem. Od tygodnia siedzi w Radzie.
- Pójdę po niego. - Czekaj!
Proszę pani. Potrzebuję miski zimnej wody.
- A ty dokąd? - Samej cię nie puszczę.
Jesteście przywódcą, ale to Lenin założył partię.
Prowadził nas przez ponad dziesięć lat.
A jak długo wy jesteście w bolszewikach?
- Pół roku. - Pół roku.
Albo dziś razem ze mną przejdziecie do historii,
albo znajdziecie się poza nią.
Wybierajcie.
Siłami Pułku Keksholmskiego zająć Pocztę Główną. Trocki.
Działać zgodnie z planem. Informować mnie co pół godziny.
Szósty Batalion ma zająć Dworzec Nikołajewski. Trocki.
POCZTA GŁÓWNA DWORZEC NIKOŁAJEWSKI
Flota Gwardyjska ma zająć Bank Państwowy. Trocki.
BANK
CENTRALA TELEFONICZNA
Aresztować Rząd Tymczasowy. Trocki.
Kto jest z rządu? Wstawać!
Kiereński uciekł. Rząd Tymczasowy aresztowano.
- Wciąż są gniazda oporu. - Jakie straty?
- Dwudziestu ludzi. - Tylko?
- Nie cieszycie się? - Skąd, cieszę się.
Przyjechał Żydek z mieściny
Na grzbiecie małej szkapiny
Pyta o radę rabina:
„Na co mi taka szkapina?”
Wszystko dobrze?
Nie słyszeliście, że oczekiwanie na szczęście to właśnie szczęście?
- Co? - Życie marzeniami daje olbrzymią siłę.
A jak marzenie się spełni, to po co żyć?
- Myśleliście o tym? - Nie.
- Tata. - Wy tu tak późno?
Sierioża ma hiszpankę.
- Co? - Źle z nim.
Może umrzeć. Lekarz mówi, że umiera 20% chorych.
Rozumiem.
Wracam za dwie godziny.
Zbierz wszystkich, trzeba ogłosić nasze zwycięstwo.
Co mi po takiej szkapinie? Idziemy.
Coś ty narobił, Trocki?
To się nazywa Rewolucja.
To? To nie rewolucja, to przewrót!
To napad na bank. A tu nie Ameryka!
Zawieźcie moje dzieci do domu i wróćcie po mnie.
Załatwione, towarzyszu.
- Tak... - Proszę, wróć. Dzień dobry.
Tak, to przewrót. Ale będziecie to nazywać rewolucją.
Jeśli chcecie zachować twarze. A przydadzą się wam.
Miałeś rację.
Rosja nigdy nie uzna Żyda za przywódcę.
Nigdy.
Ale rewolucja musi mieć wodza. Decyduj.
Zapomniałbym. Masz dziś urodziny, Trocki.
Winszuję.
Dzięki.
Towarzysze! Towarzysze!
Towarzysze!
Rewolucja robotniczo-chłopska,
o konieczności której bolszewicy mówili od zawsze,
dokonała się!
Oddaję głos towarzyszowi Trockiemu.
Trocki! Trocki! Trocki!
Towarzysze!
Marzyliśmy o tym od wielu dni.
A dziś nasze marzenie się spełniło.
Proletariacka rewolucja wygrała!
A tę rewolucję przeprowadziła partia bolszewicka.
Ostatnio Władimir Iljicz Lenin rzadko bywał w Radzie Piotrogrodu.
Sam odsunął się od pracy.
Tak mogłoby się wydawać. Ale to nie tak, towarzysze.
Zwycięstwo proletariackiej rewolucji
przede wszystkim zawdzięczamy temu człowiekowi.
To on sporządził plan rewolucji.
To jego poleceń słuchali rewolucyjni marynarze i żołnierze.
To on przewodził rewolucji!
Chwała Leninowi, przywódcy partii bolszewickiej!
Chwała Leninowi!
Natasza.
Natasza. Słyszałaś?
Do diabła. Udało nam się. Wygraliśmy!
Wszystkiego dobrego,
w dniu urodzin, kochanie.
Co z Sieriożą?
- Dużo lepiej. - Co?
Podążał pan za marzeniem przez 20 lat.
Gardząc zasadami, gubiąc przeciwników.
A potem po prostu przekazał władzę oponentowi? Czemu?
Żydowski przywódca nie władałby Rosją nawet miesiąc.
Dla władzy Lenin rozbiłby partię. I po kolei byśmy przepadli.
Władza nigdy nie była moim celem.
U boku Lenina, jako członek partii rządzącej,
mogłem w dalszym ciągu dążyć do jedynego prawdziwego celu.
Wiem, rozdmuchać płomień światowej rewolucji.
Jako dyktator Rosji, miałbym związane ręce.
Droga do zwycięstwa nie zawsze wiedzie wprzód.
Trzeba lawirować. A czasem zatrzymać się i poczekać.
Bzdura. Nie brzydzi się pan sobą?
Niech pan na siebie spojrzy. Demagog! Słabeusz!
Nie starcza ci umysłu, żeby odróżnić realną politykę od demagogii.
Nie wierzę. Kazał pan cierpieć rodzinie dla rewolucji,
a potem odsunął rewolucję na bok.
Bojąc się odpowiedzialności. Rodzina cierpiała na darmo.
Pański syn mógł umrzeć, nie widząc ojca, na próżno!
I tak umarł.
Wszyscy umarli.
NINA 1902- 1928
Tato.
SIERGIEJ 1908- 1937
ZINAIDA 1901- 1933
UMIERAM Z ROZPACZY
LEW 1906- 1938
Tak wcześnie? Jakaś okazja?
Tak. Przywieźli nową ramkę.
Tutaj.
Tato.
Wciąż cię kochamy. Jesteś naszym tatą.
Podejdź.
Moje dzieci...
Tekst: Artur Wierzchowski